ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΓΑΛΑΖΗΣ
Ιστολόγιο Βιβλία

← back to the blog


Φωτηλασία

Posted in bivliothiki

 

     
     
 

ΛεωνίδαςΓαλάζης

 
     
 

Φωτηλασία

και άλλα ποιήματα
(1976-1999)

 
     
 

 

 
     
 

Λευκωσία 1999

 
     
     

 

     
     
 

Λεωνίδας Γαλάζης

 
     
 

Φωτηλασία

και άλλα ποιήματα
(1976-1999)

 
     
 

Λευκωσία 1999

 
     
     

 

     
  ISBN 9963-8424-0-2  
 

 

 
     
 

© ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΓΑΛΑΖΗΣ, 1999
ΟΘΕΛΛΟΥ 9Α
ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ
2331 ΛΕΥΚΩΣΙΑ
ΚΥΠΡΟΣ

 
     
     

 

     
     
 

Φωτηλασία

και άλλα ποιήματα

 
     
     

 

     
     
 

i

 
     
     

 

     
     
 

ΦΩΤΗΛΑΣΙΑ

 
     
 

Λίγο προτού

να σβήσουν τα λαμπιόνια της γιορτής
και τ' αποθέματα φωτιστικών εξαντληθούν
ανηφόρισε προς τους μοναχικούς
λόφους της Φαντασίας.
Φωτοβολίδες στείλε της χαράς από ψηλά
σήματα νίκης του ανέσπερου φωτός.

Φως ιλαρό, φως άκτιστο

κι ας μαίνονται οι φωτοκτόνοι.

Οι φωτοδότες άγγελοι

άγριες βροχές κι ανεμοδούρες δε φοβούνται.

Νύχτα και μέρα πολεμούν

το γέρακα φωτοκολάπτη.

Γιατί λοιπόν εσύ την κάθοδό σου

από τους λόφους να επισπεύσεις;

Μην κατεβείς,

αν πρώτα δε φωταγωγήσεις

τις προσκυνημένες κορυφές

τους άγονους, μοναχικούς

λόφους της Φαντασίας.

1993

 
     
 

5

 
     
     

 

     
     
 

ΜΕΘΕΟΡΤΙΟΝ

Πάνε μέρες που έσβησαν
τα λαμπιόνια της τελευταίας γιορτής.
Δούλοι του σκοταδιού χωρίς λυχνάρι.
Γύρω μας οι ψυχές ουρλιάζουνε
των άταφων ακόμα νεκρών.
Βουτηγμένες στην πυκνή ομίχλη
και τη μαυρίλα του Άδη.

Εκεί στις όχθες οι ψυχές
του ποταμιού ποδηλατήσανε
μονάχα μια φορά
και σκούριασαν, αλίμονο
τα στίλβοντα ποδήλατα.

1993

 
     
 

6

 
     
     

 

     
     
 

ΑΝΑΒΑΣΗ

 
     
 

Με βρήκε η νύχτα
ν' ανηφορίζω φορτωμένος ενθύμια
των φίλων από την άλλη όχθη.
Από τον ουρανό

έπεφταν βροχή οστά πυρακτωμένα
αγάλματα σημαίες άρβυλα
ημιτελείς ερωτικές επιστολές.

 
     
 

1993-1994

 
     
 

7

 
     
     

 

     
     
 

ΠΑΡΟΥΣΙΑ

 
     
 

Ψυχές

σαν έντομα που παίζουν ξεχασμένα

στο φωτεινό περιβόλι της λάμπας...

Τα πλαστικά λουλούδια χάρμα

θάλλουν αθάνατα στο βάζο

και καρτερούνε τα έντομα

να φέρουν πάνω στα φτερά τους

τη μαύρη πάχνη των ηφαιστείων.

 
     
 

1994

 
     
     

 

     
     
 

ΚΑΘΟΔΟΣ

 
     
 

Στα έγκατα της γης συνάντησα τον άγγελο.
Μην πιεις νερό, τίποτα μην αγγίξεις.
Στον πυρετό καλύτερα να ψήνεσαι
από τη δίψα της ζωής.

Ο πιλότος μάς περίμενε μ' ανοιχτή την απαλάμη.

Ήτανε άσαρκος κι άτριχος.

Παντελόνι και σακάκι μαύρα δερμάτινα.

Ρίξαμε στην απαλάμη του ο καθείς τον οβολό του

κι ένα πράσινο τόξο

άναψε στο στήθος του.

Με κομμένη την ανάσα κολυμπούσαμε

μες στο πηχτό σκοτάδι.

Στ' αυτιά μας έφταναν οι κραυγές

των άταφων ακόμα νεκρών

και το ροχαλητό φριχτό των Ερινύων.

1993

 
     
 

9

 
     
     

 

     
     
 

ΕΥΜΕΝΕΙΣ ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ

 
     
 

Στους υπερασπιστές της δημοκρατίας

Στα δεκαοχτώ σου, Μιχαλιό, φόρεσες το χακί.
Μαύρες ημέρες που αδερφός φαρμάκωνε αδερφό.
Γονατισμένα τα βουνά μπροστά στους στρατοδίκες
κι εσύ μια λεύκα λυγερή απροσκύνητη.

Ο Ύπνος ήρθε και σ' αγκάλιασε πικρός.
Σε λόφους άδεντρους τα οστά σου
κι ο ήλιος να τα γλείφει σαν σκυλί.

Η μάνα σου μαράθηκε σκυφτή
πίσω από τ' ανοιχτό παράθυρο.
«Έσβησε το φως μου, πάει
πέφτει το ρόδι σάπιο στην ποδιά μου.
Να κοιμηθώ

και την ψυχή να δένουν του παιδιού μου
δόλιες αράχνες;»

Μες στο σκοτάδι τα οστά σου φωσφορίζουν
σκορπισμένα εδώ κι εκεί, παλιέ μου φίλε.
Ροδοκόκκινα τη σάρκα μού καίνε τα οστά.

Βαριούνται και νυστάζουν οι Ερινύες
κι η ψυχή σου άραχλη πλανιέται
στα νοτισμένα δώματα του Άδη.

1993

 
     
 

10

 
     
     

 

     
     
 

ΠΑΡΑ ΔΗΜΟΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Μια πεταλούδα είσαι διαφορετική
διωγμένη από το πανηγύρι.

Κλειστοί για σένα οι εύοσμοι μπαξέδες.

Τα δέντρα θάλλουν και χωρίς εσένα.

Σπάνια οι άγγελοι ανάβουν τα φώτα.

Τότε πετάς αλόγιστα να χορέψεις

και καις τα φτερά σου.

Σαν πέσει το σκοτάδι

ο ουρανός σε φωνάζει

πασπαλισμένος με κόλλυβα.

Το σύννεφο σ' αποπαίρνει

και τρέχει σαν τρελό

μη χάσει το παιχνίδι.

Ο ήλιος είναι άρρωστος.

Μια τόση δα σφαίρα ήρθε

και σ' απέβαλε

- ο ουρανός σε καλεί

το σύννεφο θέλει να σε παίξει

ο ήλιος οικουρεί -

μια τόση δα σφαίρα

και σ' απέβαλε διά παντός.

1994

 
     
 

11

 
     
     

 

     
     
 

ΗΡΩΕΣ

Μας βλέπουν οι ήρωες από τα βάθρα τους

και διερωτώνται

μας βλέπουν κι απορούν.

Ερυθριούν, όταν τους πλησιάζουμε

μετά πολλών στεφάνων.

Τις νύχτες επισκέπτονται

τα μαλακά κρεβάτια μας

και μας πετούν κατάμουτρα τα ερίτιμα στεφάνια
κλαίγοντας μ' αναφιλητά στο προσκεφάλι μας
για τον διαρκή και παρατεταμένο θάνατό μας.

1998

 
     
 

12

 
     
     

 

     
     
 

«ΗΡΩΕΣ»

 
     
 

Ολίγοι σήμερα κατέθεσαν στεφάνι

στο καλλιμάρμαρό μου μνήμα.

Ο αγών ελησμονήθη ανδρός ηρωικού;

Ωστόσο δεν πτοούμαι.

Κατά την τηλεοπτική μετάδοση του γεγονότος
γνωρίζουν άριστα οι τεχνικοί
και πολλαπλασιάζουν τους παρισταμένους
επευφημούντας με δανεικά χειροκροτήματα.

Η προσφορά μου θα εκθειαστεί δεόντως

με τα κατάλληλα επίθετα

σχήματα λόγου υπερβολές

νεόκοπες υπερβολές, ομηρικά επίθετα

προσήκοντα σ' αναμετάδοση του γεγονότος

δορυφορική.

1998

 
     
 

13

 
     
     

 

     
     
 

ΘΑΛΕΡΟ

 
     
 

Θάλλουμε ανέμελα

χωρίς απ' τις σοφές

να διδασκόμαστε πέτρες.

Δε μνημονεύουν τους προγόνους των αυτές

ούτε φοβούνται τα πουλιά.

Οι πέτρες μάς εκλιπαρούν
να σπεύσουμε στο Όρος
γονυπετείς να ενδώσουμε στο θαύμα
προκατακλυσμιαίας γαλήνης.

Το Όρος αντιστέκεται

το Όρος υπομένει

παρά τους επονείδιστους

όρους της παραδόσεως

παρά τη λήθη ζώντων και νεκρών

στα κράσπεδα της ηλεκτρονικής

πληρώσεως πάσης επιθυμίας.

Τι να πούμε στους φίλους που ήπιανε το θάνατο;

Στου Όρους την ολόμαυρη ράχη
οστά πτερόεντα, έπεα προβολείς
παράσημα κονσέρβες πλαστικά.

Τη δόξα τραβώντας από τα μαλλιά
οι ρήτορες θάλλουν.

1998

 
     
 

14

 
     
     

 

     
     
 

ΜΝΗΜΗ

 
     
 

Ο ρήτωρ τρομάζει
όταν, καθώς ομιλεί,
οι μαύρες πεταλούδες έρχονται
και του κρύβουν το πρόσωπο
και του κλείνουν το στόμα.
Σβήνει τα φώτα στη στιγμή
και συνεχίζει ακάθεκτος
χωρίς να υποψιάζεται
και κάθιδρως αναφωνεί
χωρίς να ξέρει.

Καλότυχοι όσοι δεν ήπιανε

το γιατρικό της λήθης

κάτω απ' το προσκεφάλι τους διπλώνοντας

τη φωτισμένη τους συνείδηση.

1998

 
     
 

15

 
     
     

 

     
     
 

ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ

 
     
 

Παραδουλεύτρες μέλισσες ανάψανε τα φώτα
και τα σαλόνια λάμπουν των ανθών.

- Η πεταλούδα είναι πολύτιμη

μέσα στη μοναξιά σου, αδερφέ μου, του είπα.
Ξέρει να διαβάζει την ψυχή σου
κι είναι τόσο θλιμμένη;

- Γεύεται κι εκείνη τους καρπούς της Αναμονής.
Διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος.

Δεν έζησα... Δεν έζησα...

- Μια πιστή εν τέλει διαθέτεις
ολόδική σου πεταλούδα.

Τι άλλο θέλεις;

- Λιβάδι με τ' ασφοδίλια ιπτάμενο
άπιαστο, ανεξερεύνητο.

Τι κι αν η Περσεφόνη προβάλλει φωτοδότρα;
Τι κι αν πορτοκαλιά κλωστή
το σκότος καταργεί;
Στον κήπο τώρα της χαράς
Παίζουν ανέμελα τα ψάρια.

- Έλα μαζί μου. Το φως ξανά θα δεις.
Σε μυστικό βαθιά κρυμμένος κοιμητήρι

από τους άτεγκτους φρουρούς του Κάτω Κόσμου
θα ξεφύγεις.

1989-1994

 
     
 

16

 
     
     

 

     
     
 

ΑΝΑΛΗΨΗ

 
     
 

Γυμνά ολόφωτα κορίτσια
φωτηλατούν και μέλπουν.
Οι πεταλούδες πορφυρές
στολίζουν τα μαλλιά τους·
κοιμήθηκαν οι άγγελοι
κι η θάλασσα κατάπιε
τα ηλεκτροφόρα μυστικά
των σφουγγαράδων.

 
     
 

17

 
     
     

 

     
     
 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

 
     
 

Εκεί που ψηλαφούσα το σκοτάδι

παράνομη ανατολή του ηλίου.

Φως παγερό. Φως όμως, φως!

Κι η αλήθεια! Οι φίλοι μου ξαναγεννήθηκαν.

Οι φίλοι μου γιορτάζουν

την ένδοξη τους Ανάσταση!

 
     
 

18

 
     
     

 

     
     
 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 
     
 

Καράβι της επιστροφής στο φως.

Πολύχρωμες σημαίες στα ιστία

ιαχές τρελής χαράς.

Λάμπες, λαμπιόνια στα ξάρτια σου

κάθε λογής φωτιστικά.

Φωταγωγημένο

σε θάλασσα ανθισμένη πλέεις

πρόσω ολοταχώς.

Ναύτες ανεβοκατεβαίνουν στο κατάρτι.
Το ταξίδι θα συνεχιστεί χωρίς απρόοπτα.

Θάλασσα κι ουρανός έγιναν ένα
κι εμείς συγκάτοικοι των δελφινιών και των
αγγέλων.

1993

 
     
 

19

 
     
     

 

     
     
 

ΕΠΟΧΕΣ

 
     
 

Στην Κωνσταντία

 
     
 

ΑΝΟΙΞΗ

Ανοίγουν τα πέταλα τους τ' αγριοκόριτσα
σε μυστικούς αμπελώνες
και προσεύχονται.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Σαν ήρθαν οι ληστές και δέσαν τους αμπελουργούς
όρη και λόφοι μαυροφόρεσαν.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Τα σφριγηλά στις δόξες τους
τσαμπιά των αμπελώνων.

Νύχτες από σκουριασμένο χαλκό του Σεπτέμβρη.

Παίρνει φωτιά το αμπέλι

τσαμπιά πυρακτωμένα

ρώγες ηφαίστεια

αθάνατοι λαμπτήρες

δείκτες ηλεκτρικής φορτίσεως

προάγγελοι της ήττας του θανάτου.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Κάθε νιφάδα και μια ψυχή κοριτσιού
που ευτύχησε με τον άγγελο να χορέψει.

1994

 
     
 

20

 
     
     

 

     
     
 

ΑΝΑΜΝΗΣΗ

 
     
 

Καράβια σύννεφα.

Απόγευμα σπασμένα παράθυρα

καμινάδες

άλγος

όνειρα παγωμένα νοσταλγία.

Ρωτήσατε τον πόντο

αν οι ταξιδιώτες λησμόνησαν;

Ακούσατε τα ρόδα,

το παραμιλητό της γριάς;

Τα ρολόγια δεν αστειεύονται

οι θαλαμηπόλοι των ενυπνίων

δε χαρίζονται σε κανέναν.

Σύννεφα τύψεις

πειρατικά σκαριά

τη θάλασσα αναδεύουν

αγέραστοι θεοί δαιμονισμένοι.

Ο Βασιλεύς καθεύδει

τα ρόδα υποκλίνονται

ενώπιον της βασιλομήτορος των δισταγμών.

Οι ταξιδιώτες δεν ξεχνούν

τον οβολό της προσευχής.

Ανοίγουν οι ασκοί της νοσταλγίας

τα όνειρα εξανεμίζονται

οι άγιοι πόθοι δραπετεύουν

απ' τις ρωγμές των καμινάδων του θανάτου.

 
     
 

1998

 
     
 

21

 
     
     

 

     
     
 

ΗΜΕΡΟΝΥΚΤΙΟ

ΟΡΘΡΟΣ

Εγερτήριο των αγγέλων.

Αναφορά στον ουρανό.

Παραδειγματική τιμωρία

των αγουροξυπνημένων.

Δάκρυα πάνω στα φύλλα της συκιάς.

Κάθε άγγελος λοιπόν ας ασκητέψει!

ΠΡΩΙ

Χωρίς τη δροσιά του σκοταδιού
χωρίς το εξαίσιο θυμίαμα
του έρωτα.

Οι άγγελοι στα μαύρα.
Αρχάγγελος με πύρινη ρομφαία
περιέρχεται τα ουράνια ξωκλήσια.
Άπαντες προς επιθεώρησιν!

ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Ο ήλιος γευματίζει εν πλήρει δόξη.
Εκατοντάδες άγγελοι ένοχοι
ως μη στιλβώσαντες επαρκώς
τα υποδήματά των

ως μη την προσευχήν αναπέμψαντες
κατά τα ειωθότα.
Στην πυρά! Στην πυρά!

 
     
 

22

 
     
     

 

     
     
 

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

 
     
 

Η ποίηση

είναι όχημα μεταφοράς προσωπικού.

Γλυκό του κουταλιού

στα παρεκκλήσια των αγγέλων

ύστερ' από πικρόν ύπνο.

Οι μάνες που αναλήφθηκαν

προβαίνουν τώρα γυμνές

ολόλευκες νέες.

ΣΟΥΡΟΥΠΟ

Ένα παιδί πετροβολάει το φεγγάρι.
Θολό νερό

κόκκινο θολό βλέμμα του στρατιώτη.

Πλήγωσα το φεγγάρι, μάνα!

Ένα παιχνίδι ήταν μια κακή στιγμή.

Φτερωτά παιδιά

τρέχουνε πίσω απ' τις ροδιές.

- Πού να με πιάσετε, φωνάζει το φεγγάρι
και τους πετάει κατάμουτρα τις γάζες.

- Θέλεις να παίξουμε, φεγγάρι;

- Έλα!

- Πού πας, γιε μου;
ΒΡΑΔΥ

Οι άγγελοι φορέσαν τα λευκά τους.
Ουράνια μουσική
Χέρια τυφλά

που ψαχουλεύουν τ' άστρα.

Ο θρόνος του Θεού δεν εντοπίστηκε ακόμη.

Οι Άγιοι αγρυπνούν υπέρ ημών.

 
     
 

23

 
     
     

 

     
     
 

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

 
     
 

Φωταγωγημένοι λόφοι
με οστά κατάσπαρτοι
πολεμιστών λευκά

που, ιδού, παίρνουν ν' αναψοκοκκινίζουν.
Έγερση των στρατιωτών.
Σα βρέφη αθώα υπερίπτανται του κόσμου
κι οι μάνες ανεμίζουν τα μαντίλια.
Μυριάδες άγγελοι, χιλιάδες βρέφη
ψάλλοντας τα επινίκια.

ΟΡΘΡΟΣ

Αναδάσωσε τις απάτητες κορφές

των απολιθωμένων τύψεων

λίγο προτού ξημερώσει

λίγο προτού εξαντληθούν οι πρώτες ύλες

και σβήσουν οι λαμπάδες

μια για πάντα.

1997

 
     
 

24

 
     
     

 

     
     
 

HIC

 
     
 

Κάθισες σ' ένα πάρκο ν' ανασάνεις
άνεργος και χολωμένος.
Όλη τη μέρα τι έψαχνες να βρεις;
Ήσουν ελεύθερος;

Φόρεσες τα καλύτερά σου ρούχα και βγήκες.

Στην κλινική «Rosa» ο φίλος σου ο Hic

μετρούσε τις μέρες που έφυγαν

χωρίς να του μιλήσουν.

«Δόξα στους ολάνθιστους μπαξέδες

των ονειροτόπων», είπε,

«αφού εκεί μπορεί κανείς, άμεμπτος

να σβήσει, όπως βολεί, τα κάρβουνά του.

Οι πυρκαγιές έτσι αποφεύγονται

κι οι εξάρσεις των μετωπικών συγκρούσεων».

 
     
 

25

 
     
     

 

     
     
 

CARMINA PARVA

 
     
 

α΄

Κατέβηκες στον κήπο ν' ανασάνεις

και σε μυρίστηκαν τα δέντρα σαρκοβόρα.

β΄

Κοιμάσαι πια

μες στο κλουβί του παπαγάλου σουεξασφαλίζεις, νοικοκύρη μου,
τον απαραίτητο αέρα και τροφή.

γ΄

Κάτω στον κήπο ένα βιολί

μια πέτρα

σπάζει.

Και σου είπα

μην εμπιστεύεσαι τα δέντρα.

δ΄

Γιατί να μη γινόμαστε ένα με τα τραγούδια;
Γιατί να παραμένουμε οι τυφλοί
σωματοφύλακες του μέλλοντος;

1991

 
     
 

26

 
     
     

 

     
     
 

INAMOENUM

 
     
 

Σε γνωρίσαμε μοναχική κι ανυπέρβλητη
Χέρσοι σαν παραφυλάγαμε
έξω από τ' ολάνθιστο περβόλι.
Όμως, εσύ μην αφεθείς στον άνεμο
μην αρνηθείς την αλλότροπη
ιθαγένεια των πραγμάτων.
Η ωραιότης δε χάνεται.
Μένει γυμνή, προκλητική
στο βάθος των πραγμάτων.

 
     
 

1978-1990

 
     
 

27

 
     
     

 

     
     
 

ΙΘΑΚΗ

Δεν έχει τέλος τούτο το ταξίδι.
Κατεβαίνοντας σε κάθε σταθμό
με τα τρόπαια μιας αμφίβολης νίκης.
Και πάλι ξεκινώντας για το Άγνωστο.
Λησμονώντας την αμείλικτη κλεψύδρα
σ' αίθουσες αναμονής...

1989

 
     
 

28

 
     
     

 

     
     
 

ΠΑΛΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

 
     
 

Το φως πενθεί στη λάμπα

τα σπίτια αιμορραγούν.

Οι γριούλες τυλίγουν το νήμα της Υπομονής

κι αποσύρονται νωρίς.

Γράφουν αδέξια τα παιδιά

μες στο τετράδιο τ' Ουρανού.

Αληθινά ζούνε μες στ' Όνειρο.

 
     
 

1990

 
     
 

29

 
     
     

 

     
     
 

ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

 
     
 

Τους νεκρούς σου μη μετράς

αφού δε γίνεται

δίχως απώλειες να νικήσεις.

Μόνο κοίταξε πώς θα μπορέσεις

κάποτε να βγεις

απ' το καμίνι αράγιστος

χαμογελώντας στο Αναπότρεπτο

ψημένος.

 
     
 

30

 
     
     

 

     
     
 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

 
     
 

Στη μνήμη του Λένα Κάκκουρα*

Την πόρτα ανοίγω διάπλατα

και μπαίνουν τα πουλιά μέσα στο σπίτι.

Πικρή γεύση του καφέ στον ουρανίσκο.τι μ' έπιασε τώρα να εξετάσω
τ' αναίτιο πέταγμα των οιωνών;

Κατά το βράδυ ήρθε πουλί το πιο τρανό

γέρακας πελιδνός.

Κόβει το νήμα ο Σαρακηνός

κι ο Αρχάγγελος σε βράχια απάτητα

τα νύχια του ακονίζει.

Το γέλιο που άνθιζε στα χείλη σου

πριν σβήσει,

τα χέρια άπλωσες

κι αγκάλιασες τη μυγδαλιά σφιχτά.

μ' αυτή σού ξέφυγε

σβήνοντας τα λαμπάκια της

στα νύχια ακροπατώντας.

1994

 
     
 

* Σ' ανάμνηση της τελευταίας μας συνάντησης
το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής του.

 
     
 

31

 
     
     

 

     
     
 

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

Η κραυγή του πληγωμένου

ηλεκτρικού λαμπτήρα

οι προτροπές για σύνεση στα σκοτεινά.

Κοίταξε χαμηλά τις πέτρες

άσε τους επισήμους να λικνίζονται

στο έλεος των ανελέητων προβολέων.

Σκάψε βαθιά

να βρεις τις φλέβες χρυσαφιού

παρά τις επανειλημμένες προτροπές για σύνεση

παρά τις ύστατες εκκλήσεις

των χρηματιστών.

1998

 
     
 

32

 
     
     

 

     
     
 

ΣΚΙΕΣ

 
     
 

Το πρώτο ποίημα

Μαύρο πέπλο απλώθηκε γύρω η νύχτα.

Μυστηριακοί ήχοι ξεπετάγονταν

από τις φυλλωσιές των καρυδιών.

Οι σκιές των σκελετών που συναντήθηκαν

να πουν τα δικά τους

πολύ τάραξαν τη γαλήνη της Αιωνιότητας,

όπου τα κορμιά αντιπαλεύουν

στην αποθέωση του Έρωτα.

Και στα πολύβουα ρυάκια

απλώθηκε βαθιά σιωπή

και ρουμπινιές στάλες συνταιριάξανε

με τα μαβιά νούφαρα

και τ' αηδόνια χωσμένα

στ' απόκοσμα του ποταμιού

στήνανε ύμνο ξωτικό στον Έρωτα.

Κείνη τη στιγμή στην ψυχή μου

χώθηκε γαλήνη ανήσυχη

και με το μυστήριο αντιπάλεψε.

Και ο νους μου δε χώρεσε ποτές του

τα όσα η σιωπή της νύχτας κρύβει.

1976

 
     
 

33

 
     
     

 

     
     
 

ΟΙ ΑΣΚΟΙ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ

 
     
 

Τα λαμπιόνια στασίασαν την ύστατη στιγμή.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν

τους φανατικούς νοσταλγούς

των πανηγυρικών λόγων.

Άψογες αναμάρτητες

πλαστικές ροδιές

πουλιά τηλεκατευθυνόμενα

άβουλα γελαστά

ηλεκτρικά κορίτσια.

Πού είναι το φως το αμαρτωλό;

Ο κήπος με τις ψευδαισθήσεις

η ήττα της τελειότητας

ο θάλαμος της αποστάξεως

των απαγορευμένων αισθημάτων;

Πού είναι τ' αγριοκόριτσα

να δέσουν τους φρουρούς

ν' ανοίξουν τους ασκούς της νοσταλγίας;

Άψογες αναμάρτητες ημέρες
επιθυμίες πλαστικές.

Πού χάθηκαν οι καθαρτήριοι άνεμοι;

Πού είναι οι πειρατές

οι ιαχές οι πυρσοί οι σημαίες

τα σκαριά

οι προγραφές

οι λόγοι οι ζητωκραυγές τα μανιφέστα

οι ζωντανές ημίγυμνες αμαρτωλές παραισθήσεις;

 
     
 

1998

 
     
 

34

 
     
     

 

     
     
 

ΠΕΡΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ I

 
     
 

Φρουροί των υποθηκών
φύλακες των δεσμεύσεων
σε θερμοκήπια
υψίστης αποδόσεως.

Παράγουμε κάθε λογής

πρωτοφανέρωτα φυτά

ιδέες καλλωπιστικές

ρήματα χάρμα

κι εκατομμύρια επίθετα

που μπαινοβγαίνουν σα μυρμήγκια

στα κρανία

των άταφων νεκρών μας.

 
     
 

35

 
     
     

 

     
     
 

ΠΕΡΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ II

Με λέξεις

χτίζουμε το παρελθόν
επίθετα
συνθήματα,
βεγγαλικά.

Στο τέλος του πανηγυριού
οι λέξεις δραπετεύουν.

Οι λέξεις επιστρέφουν
στα λεξικά
τραυματισμένες.

1999

 
     
 

36

 
     
     

 

     
     
 

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Οι λέξεις συνελήφθησαν

γιατί διανοήθηκαν

να μη συνεργήσουν

κι άφησαν τον ιδρωμένο ρήτορα

στα κρύα του λουτρού

μπροστά στο έξαλλο πλήθος.

Οι λέξεις βουλιάζουν
σε υγρούς τάφους.
Μας αποχαιρετούν
προτού καταχωρηθούν
αμετάκλητα

στα λεξικά του Τμήματος Υποταγής.

Κι εμείς νυσταγμένοι

δεν τολμούμε

να τις προφέρουμε

έστω και για τελευταία φορά.

1999

 
     
 

37

 
     
     

 

     
     
 

ΠΕΡΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

 
     
 

Στα παιδιά μου και στους μαθητές μου

Δεν μπορεί, θα υπάρχει κάπου η αλήθεια.

Όμως το σημείο εκείνο
είναι χωμένο

κάτω από τόνους χώματος
στρώματα λάσπης μύθων
λόγων υπεκφυγών
σιωπής ενοχής
τύψεων
αυτοάμυνας.

Μακριά από τις έτοιμες αλήθειες
των πεφωτισμένων
σκάψε βαθιά

μόνο με τη δική σου αξίνα
φτύνοντας το χώμα και τη λάσπη
φτάνοντας μέχρι τον καυτό πυρήνα,

Εκεί που ο ρήτορας τρομάζει
σα μυρίζεται

τις καμένες σάρκες των παραμυθιών.

1999

 
     
 

38

 
     
     

 

     
     
 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Σελίδα

Φωτηλασία ........................................................... 5

Μεθεόρτιον .......................................................... 6

Ανάβαση ..............................................................

Παρουσία ............................................................. 8

Κάθοδος ............................................................... 9

Ευμενείς Ευμενίδες............................................... 10

Παρά δήμον ονείρων............................................ 11

Ήρωες.................................................................. 12

«Ήρωες» .............................................................. 13

Θαλερό ................................................................. 14

Μνήμη .................................................................. 15

Προς το φως......................................................... 16

Ανάληψη .............................................................. 17

Αποκάλυψη .......................................................... 18

Επιστροφή ........................................................... 19

Εποχές .................................................................. 20

Ανάμνηση ............................................................ 21

Ημερονύχτιο ........................................................ 22

Hie ............................................................ 25

Carmina Parva .............................................. 26

Inamoenum .................................................. 27

Ιθάκη .................................................................... 28

Παλιά Λευκωσία .................................................. 29

Δοκιμασία ............................................................ 30

Επιτύμβιο ............................................................. 31

Χρηματιστήριο .................................................... 32

Σκιές..................................................................... 33

Οι ασκοί της νοσταλγίας ..................................... 34

Περί Ιστορίας I .................................................... 35

Περί Ιστορίας II................................................... 36

Οι λέξεις............................................................... 37

Περί γεγονότων.................................................... 38

 
     
 

39